Wat is ʼie weer mooi, dit op een Risograph gedraaide krantje. Niks dan complimenten aan de makers ervan (en dan reken ik mezelf even niet mee). Wat ik misschien nog wel het mooiste aan dit kleinood vind is het feit dat het tastbaar is en een eigen geur en textuur heeft en dat gemaakte fouten ook gemaakte fouten blijven (het bewijs daarvan vindt u in de rectificatie elders in deze krant). Want zo nu en dan beste lezer, als ik in een bijzonder melancholieke bui ben, bekruipt mij wel eens het gevoel dat ik en mijn vakgenoten misschien wel de laatsten zijn van een soort die nog echte waardering heeft voor wat gedrukt staat.
Hoe gek ik ook op krantjes, pamfletten, boeken en ander drukwerk ben, ik ben net zo gek op de nieuwste en vreemdste technieken. Kijk maar eens naar de laatste ontwikkelingen
op het gebied van Augmented Reality. Om van te watertanden. Ik maak me dus geen zorgen om waardevolle dingen uit mijn vak te verliezen omdat ik weet dat oude technieken soms vervangen dienen te worden door nieuwere en betere ideeën en dat de kracht van werk ook nu nog niet uitsluitend zit in de techniek, maar meer nog in het idee en de toepassing ervan. Ik wéét het en toch is het jammer om bijvoorbeeld een stagiair te zien die werkelijk geen weet heeft van zeefdrukken, of een die niet meer schetst voordat hij/zij een nieuw document aanmaakt. Dat zijn de momenten dat ik me oud voel, al ben ik dat nog niet echt. Er zijn uiteraard ook uitzonderingen. Gelijke pas houdend met vernieuwing is er altijd een tegenreactie: hoe meer nieuw er is, hoe meer je niches met ambachten ziet opbloeien. Internet en haar rare regels zijn voor de meeste mensen wellicht nog zo nieuw dat men afentoe geneigd is terug te vallen op het bekende – hoe bevreemdend
en paradoxaal dat ook mag wezen. Websites van jonge èn gevestigde ontwerpers staan vol met plaatjes van posters, boekjes en andere prints die nooit ‘echt’ gemaakt zijn (buiten het ontwerpproces gerekend), maar er wel uit zien alsof ze gedrukt zijn. Het vreemdste aan die tendens van ‘namaak echt’ is de voorliefde van jonge creatieven om splinternieuw werk eruit te laten zien alsof het een 60 jaar geleden met lood- en cadmium inkten vervaardigd pamflet is, 49 jaar in een kast heeft liggen vergelen om vervolgens weer gevonden, ingescand en op internet te worden geplaatst. Waardeloos, zou je kunnen zeggen, of juist een eerbetoon aan en groeiend begrip voor wat ooit was. Tegenwoordig begrijp ik die anderhalve leraar waar ik wèl naar geluisterd heb steeds beter. Ik snap waarom ze hamerden op de ‘oude’ technieken en methodes en ik snap dat ze de digitale revolutie waar hun studenten zo gretig aan mee deden met bezwaard gemoed steeds nieuwe slachtoffers zag maken. Ze waren simpelweg bang dat er iets van de charme van hun vak verloren zou gaan met de komst van nieuwere technieken. De geniale Milton Glaser zei het heel kundig: ‘Computers are to design as microwaves are to cooking.’ Maar, beste Milton, je had het misschien wel bij het verkeerde eind.
This entry was posted in Daily 500. Bookmark the
permalink. Both comments and trackbacks are currently closed.
Hugo with in the back the past issues
the paper stock
Saturday edition
Cours, camarade,le vieux monde est derrière toi!
Wat is ʼie weer mooi, dit op een Risograph gedraaide krantje. Niks dan complimenten aan de makers ervan (en dan reken ik mezelf even niet mee). Wat ik misschien nog wel het mooiste aan dit kleinood vind is het feit dat het tastbaar is en een eigen geur en textuur heeft en dat gemaakte fouten ook gemaakte fouten blijven (het bewijs daarvan vindt u in de rectificatie elders in deze krant). Want zo nu en dan beste lezer, als ik in een bijzonder melancholieke bui ben, bekruipt mij wel eens het gevoel dat ik en mijn vakgenoten misschien wel de laatsten zijn van een soort die nog echte waardering heeft voor wat gedrukt staat.
Hoe gek ik ook op krantjes, pamfletten, boeken en ander drukwerk ben, ik ben net zo gek op de nieuwste en vreemdste technieken. Kijk maar eens naar de laatste ontwikkelingen
op het gebied van Augmented Reality. Om van te watertanden. Ik maak me dus geen zorgen om waardevolle dingen uit mijn vak te verliezen omdat ik weet dat oude technieken soms vervangen dienen te worden door nieuwere en betere ideeën en dat de kracht van werk ook nu nog niet uitsluitend zit in de techniek, maar meer nog in het idee en de toepassing ervan. Ik wéét het en toch is het jammer om bijvoorbeeld een stagiair te zien die werkelijk geen weet heeft van zeefdrukken, of een die niet meer schetst voordat hij/zij een nieuw document aanmaakt. Dat zijn de momenten dat ik me oud voel, al ben ik dat nog niet echt. Er zijn uiteraard ook uitzonderingen. Gelijke pas houdend met vernieuwing is er altijd een tegenreactie: hoe meer nieuw er is, hoe meer je niches met ambachten ziet opbloeien. Internet en haar rare regels zijn voor de meeste mensen wellicht nog zo nieuw dat men afentoe geneigd is terug te vallen op het bekende – hoe bevreemdend
en paradoxaal dat ook mag wezen. Websites van jonge èn gevestigde ontwerpers staan vol met plaatjes van posters, boekjes en andere prints die nooit ‘echt’ gemaakt zijn (buiten het ontwerpproces gerekend), maar er wel uit zien alsof ze gedrukt zijn. Het vreemdste aan die tendens van ‘namaak echt’ is de voorliefde van jonge creatieven om splinternieuw werk eruit te laten zien alsof het een 60 jaar geleden met lood- en cadmium inkten vervaardigd pamflet is, 49 jaar in een kast heeft liggen vergelen om vervolgens weer gevonden, ingescand en op internet te worden geplaatst. Waardeloos, zou je kunnen zeggen, of juist een eerbetoon aan en groeiend begrip voor wat ooit was. Tegenwoordig begrijp ik die anderhalve leraar waar ik wèl naar geluisterd heb steeds beter. Ik snap waarom ze hamerden op de ‘oude’ technieken en methodes en ik snap dat ze de digitale revolutie waar hun studenten zo gretig aan mee deden met bezwaard gemoed steeds nieuwe slachtoffers zag maken. Ze waren simpelweg bang dat er iets van de charme van hun vak verloren zou gaan met de komst van nieuwere technieken. De geniale Milton Glaser zei het heel kundig: ‘Computers are to design as microwaves are to cooking.’ Maar, beste Milton, je had het misschien wel bij het verkeerde eind.